Na początek raport z prac ogrodowych, bo sezon wciąż trwa, póki się da szpadel wbić, póki ziemia nie zamarzła. Stary wkroczył w fazę realizacji pomysłu z przeniesieniem bukszpanowej obwódki z przodu mojej najstarszej różanki na jej plecy, bo bukszpany są jednak za wysokie i za dużo światła zabierały drobniejszym różom, rosnącym na froncie. Gdyby nie to, że sami tymi ręcami wyprodukowaliśmy sobie niegdyś jakieś trzy setki tych bukszpanowych sadzonek, to bym chyba nawet mogła wyrzucić go całkiem, ale takie własne dzieci to jednak żal! I tu Stary pośpieszył z pomysłem ratunkowym, choć pracochłonnym w realizacji i jego najważniejszy etap wypełnia się właśnie w ten weekend.
Poniżej ilustracja stanu "before" i z dzisiejszego poranka - najpierw widok od strony domu, potem w kierunku przeciwnym.
Ponieważ ogromna część doby upływa już teraz w ciemnościach, to muszę się przeorganizować. To nie jest sytuacja miejska, że zarzucam sobie wełniany szal i wychodzę dokądkolwiek. Na wsi po piętnastej zapada noc, a za oknami panują nieprzeniknione ciemności i mowa tu o oknach na wszystkie strony świata. Na szczęście na parę dni wpadła Młoda, rozświetlając ten czas, ale potem została jeszcze większa ciemność, a nawet wrażenie, że teraz to już zupełnie nie ma na co czekać.
Chyba nadszedł czas, żeby powrócić do przeglądania listów mamy w poszukiwaniu tropów wujka Józka, o których pisałam w poście z 18 czerwca. Może znajdę coś jeszcze. A w ogóle to coraz bardziej mam chęć, żeby zacząć pisanie książki o mamie, o jej życiu. Ta myśl pojawiała się już kilka razy, robiąc mi w głowie BANG! i znikając, a dziś znów się pojawiła, a właściwie wrócił do niej Stary przy naszej porannej pierwszej kawie łóżkowej. Zapytałam retorycznie - a któż by tę książkę czytał, jaki to ma sens! Ale Stary powiedział, że to nieistotne, bo ważne by było to, że została napisana. I to było bardzo ciekawe i piękne stwierdzenie. Pisać umiem i lubię, wiele pamiętam, a do reszty mam materiały na piśmie, jest więc na czym budować. I kto wie, kto wie, może z tym ruszę, póki zimowe ciemności nie zaczną oddawać pola światłu.
Dziś pierwszy raz założyłam kolorowy sweterek, ten po mamie, który wisi w mojej szafie. Rękawy za wąskie, w ogóle cały za mały, za ciasny, za wąski, bo mama była drobniutka i miała szczupłe ramionka, a ja to jestem barczysta kobita. Tylko długość jest dobra, taka jaką lubię. Szkoda, bo pobyłabym sobie w nim, a tak to przeszłam się tylko do kuchni i z powrotem i odwiesiłam na miejsce. Dopiero teraz, po dziesięciu latach, byłam w stanie to zrobić bez poczucia, że popełniam świętokradztwo.









