Komunikaty zdrowotne. Jesteśmy ze Starym bardzo dobrana parą - jego boli WSZYSTKO, jak się rano budzi, mnie natomiast - wieczorem, kiedy kładę się spać. Gdyby więc nam nagle przyszło pakować się i uciekać, biec po pomoc albo ratować świat, to zawsze jedno z nas jest do dyspozycji.

Komunikaty gospodarcze. Nowa wiatka doczekała się wreszcie finalnego wykończenia ścianki szczytowej, oraz kwadracików na froncie, bo wczoraj przyszedł nasz robotnik i położył już tynk strukturalny, po tych wszystkich nie mających końca etapach poprzedzających. Będzie tu zaraz (jak tylko przyjedzie) posadzona pnąca róża odmiany Zelmani's Dream, przy której zakupie dowiedziałam się, że jest taka skandynawska piosenkarka i to na jej cześć róża dostała to imię.

Komunikaty kulinarne. Wymyśliłam ostatnio bardzo smaczne serniczki i robiłam je już dwukrotnie, a dziś spisałam przepis, póki pamiętam, bo to naprawdę była improwizacja. Będą ułamki. Wymieszać na jednolitą masę: 1/2 twarogu sernikowego z wiaderka (u mnie Piątnica 1 kg), 1/2 dużego skyru naturalnego (to był chyba 400 ml), 1/3 kostki roztopionego masła, 200 ml śmietany 30% (u mnie śmietana Jana z Dino, bez karagenu), 5 całych jaj, 1/2 kubka erytrytolu (lub ile kto chce), 2 łyżki suchego bezcukrowego budyniu waniliowego. Piec 90 min w temperaturze 160stC bez termoobiegu. Nie wlewać do foremek do pełna, bo wyrasta i wyłazi na zewnątrz. Nie wiem o co chodzi, może rzecz w składnikach, a może w tym długim powolnym pieczeniu, a może w tym, że piekę to nie w całej masie, tylko w małych foremkach, ale wychodzi to przepyszne i o kremowej konsystencji, a na zimno smakuje jak lody waniliowe.

Przypadkiem i ze zwykłej chytrości zrobiłam fajną sałatkę do słoików. Otóż zlałam zakwas buraczany, który wyszedł pyszny, gęsty, esencjonalny i takież pyszne były plastry buraków z tego zakwasu. No ale ileż można schrupać tych buraków, skoro ma się ich ponad cztery kilogramy! No a jak pomyślałam, że miałabym je wyrzucić, to po prostu rozpacz mnie ogarniała.

W trybie improwizacji przepuściłam jej więc przez maszynkę do mielenia, na wkładce z oczkami jak na grubej tarce. Do tego dorzuciłam, również przez maszynkę, jakoś ze dwa kilogramy moich renet, jak leciało, a więc ze skórkami i tylko pozbawionych gniazd nasiennych. Potem dodałam jeszcze mały słoiczek chrzanu Krakus i dwie czubate łyżki gęstego moszczu, który zebrał mi się na dnie słoja z zeszłorocznym octem jabłkowym. Kilka kulek ziela angielskiego i jałowca dopełniło reszty. Pasteryzowałam potem te słoiki dwukrotnie, w piekarniku. Wyszła smakowa petarda - kwaśne, słodkie i słone w sam raz i wiem na pewno że bez cukru, słodzików, konserwantów, emulgatorów innych takich syfów. Otworzyłam jeden słoik na próbę i sama zjadłam całą zawartość do obiadu.

Bardzo jestem zadowolona, bo nie dość, że się nic nie zmarnowało, to jeszcze naprawdę pyszne to wyszło. No i wykorzystałam jabłka i buraki własnej produkcji!

Zima idzie, bo znów mi się chce pisać, a może to efekt tego, że wreszcie w ciągu doby można wyodrębnić wieczory. Jest poranek po nocy z jesienną zmianą czasu, co oznacza, że popołudnia będą się składały już prawie z samego rozciągniętego wieczoru. No cóż, chyba się nie doczekam chwili, gdy przestaną majstrować przy tych zmianach czasów, bo szczerze tego nienawidzę, choć to przecież tylko godzina.

Ten czas teraz, to jest dziesięć dni pomiędzy rocznicami śmierci moich rodziców i ja to czuję pod skórą - jest to taki czas czekania, choć nie ma na co, chyba czekania, aż te dni już miną. Mamy nie ma już dziesięć lat, co jest zupełnie niewiarygodne, bo mam jej tyle wszędzie, w głowie, myślach, wspomnieniach, przedmiotach, dokumentach, zdjęciach, listach i zapiskach, jak gdyby wyszła stąd przed chwilą i zaraz miała wrócić. Mam nawet do tej pory w szafie jej kolorowy sweterek, który nosiła tu u mnie do letnich sukienek, taki miły wesoły kardiganik z frędzelkami.

W minionym tygodniu wkroczyłam na poważnie do mojego ukochanego warzywnika z pracami bieżącymi oraz restrukturyzacyjnymi. Wstępnie wycięłam przesiekę przez maliniak do jagodnika, bo teraz tamtędy będzie się odbywała komunikacja, gdy jagodnik dostanie stałe ogrodzenie. Maliny będą znacznie ograniczone, ale za to przestaną być niedostępną dżunglą i będą łatwiejsze do obsługi. Już teraz widać, gdzie krzaki malin są duże i okazałe, a gdzie rachityczne i cienkie witki, więc to będzie główne kryterium do dalszych prac eksterminacyjnych. Wywalę je też z sąsiedztwa ogrodzenia, gdzie zacieniają mi róże, rosnące wzdłuż tego ogrodzenia i stanowiące kwitnący szpaler na trasie do foliaka.

Co do róż, to czekam na przesyłkę ze szkółki i będzie to pewnie lada dzień. Stopniowo przygotowuję więc doły pod nowe róże, ale też i przy tej okazji zaplanowałam różne przesadzenia, więc muszę mieć kilkanaście tych miejsc. Mam już za sobą fazę planowania zmian w terenie i na kolejnych kartkach i to jest najfajniejsze, ale zarazem najgorsze. Kartki jedna po drugiej wędrują do pieca, a gdy już mam tę ostateczną, to i tak zawsze się potem okazuje, że jednak coś nie tak. No i nawiązałam ze Starym umowę ustną na mocy której udrożni mi on dostęp do drogocennej treści na spodzie kompostownika, a ja sobie stamtąd będę czerpać i korzystać.

A dziś w niedzielny poranek na dzień dobry czyszczenie komina i Stary mówi, że teraz to już razem z diagnostyką, która pozwoli ustalić, w którym miejscu komina jest nierówność/schodek/uskok czy cokolwiek, co powoduje, że tam powstaje niedrożność i przy rozpalaniu dym wyłazi z pieca, zamiast iść kominem do góry. I on, Stary znaczy, następnie rozwali tam ścianę, którą sam robił, a potem znajdzie w kominie tę nierówność i ją wyprofiluje tak, żeby poprawić drożność komina. Nasz komin nie jest pionowym szybem - ma nierówności, pochyłości i spadki, które uniemożliwiają włożenie do niego gładkiej rury i zamknięcie sprawy. 

Rysunek roboczy oczywiście już jest!

Idzie zima, co ma swoje dobre strony, bo wreszcie można z dnia wyodrębnić solidny kawałek wieczoru. Latem wieczorów nie ma, jest tylko dzień i noc, a teraz to już dzień jest naprawdę dużo krótszy i można wprowadzić do harmonogramu wieczory z drutami i laptopem.

Powolutku sobie robię jesienne prace i czekam na nowe róże, które wkrótce przyjadą. Nie będzie ich dużo, ale wraz z sadzeniem nowych róż pojawia się konieczność poprzesadzania niektórych innych, a zresztą nie tylko róż. No ale zawsze jest sporo jesiennych tych jesiennych prac. Wydaje mi się, że w miarę wyrabiam na zakrętach z tym ogrodem, oczywiście nie wszędzie jednakowo, ale właśnie tak ma być. Teraz przede mną czas przerabiania jabłek i będę na pewno robić renety do słoików, taki puch do szarlotek i na zimny sos chrzanowo-jabłkowy, który jest świetnym dodatkiem do mięs i niech się wtedy schowają wszystkie musztardy, sosy czosnkowe i inne keczupy.

W warzywniku powschodziła mi już gorczyca, wysiana na poplon wszędzie tam gdzie pozbierałam już plony. Buraczki nastawiłam na zakwas buraczany w dużym  kamieniaku i mieszam codziennie, wdychając ten cudny zapach. Mam nadzieję, że i zakwas wyjdzie fajny. 

A wczoraj posadziłam czosnek i mam nadzieję, że urośnie tak wspaniale, jak w tym roku. 

Z poligonu serwetkowego: lniana zielonkawa została sprzedana, a jeszcze kolejna z tego samego wzoru (już czwarta) w kolorze ecru robi się na zamówienie i wkrótce pojedzie do Krakowa.

Bardzo ładnie ma się też tej jesieni sprzedaż moich kremów i w samym październiku sprzedałam już piętnaście. Nie wiem, jak to się stało, że tak się sprawy rozkręciły, ale bardzo mnie to cieszy. Nie mam pojęcia, czy to jest taki chwilowy pik, czy ta tendencja się utrzyma, sama jestem ciekawa. 

To dla mnie ważne, bo pozwala dorzucić coś do emeryckiego portfela, zwłaszcza, że nigdzie już nie jeżdżę do pracy, za którą by mi płacili. 

Pojutrze minie rok od dnia, kiedy zamieszkała z nami Nuka. Najpierw był długi proces zapoznawania jej z naszą rodziną, czyli z dwiema osobami ludzkimi i dwiema psięcymi, a potem już na zawsze dołączyła do stada. W listopadzie Nuka skończy dziewięć lat, jest więc już babcią, ale żwawą, tak jak ja.

Jakiś czas temu, już po odejściu Kory wykiełkował pomysł, żeby przygarniać na spokojną i szczęśliwą emeryturę jakąś starszą sunię ze schroniska, a potem kolejną, kiedy zwolni się miejsce w naszym stadzie. Był też wtedy plan na trzy psy jednocześnie, ale niestety nad tym planem ciąży klątwa pożegnań i wychodzi na to, że dwa to jest liczba, przy której musimy pozostać. Zresztą obecnie, nie ukrywajmy, wyżywienie takiego krówska jak Nuka, nie pozostawia już przestrzeni finansowej na kolejne żarłoki.

To nasz trzeci pies ze słupskiego schroniska, a szósty w ogóle i z pewnością - nigdy więcej żadnych kupowanych psów; teraz, gdy mija już czwarty rok mojego wolontariatu jest to dla mnie jasne jak słońce.

Taka to była wtedy nieszczęśliwa i smutna szkieletorka...

Odkarmiliśmy ją, rozpieściliśmy, sprawiliśmy, że się stała radosną i szczęśliwą sunią. Rozprogramowaliśmy ją też trochę i już nie jest taką tresowaną niemiecką maszyną, potrafi nawet nie przyjść na zawołanie. No i nauczyła się od Gucia świrowania przy podpinaniu szelek na spacer, ale za to Gucio nauczył się od niej nieświrowania po usłyszeniu dzwonka do furtki (ale to tylko wtedy, gdy są w domu i drzwi do ogrodu są zamknięte, więc nie od wiosny do jesieni, bo wtedy wybiegają otwartymi drzwiami jak wystrzeleni z procy i drą ryja przy furtce).

Trzeba było ją nauczyć głaskania, przytulania, pieszczoty - zupełnie tego nie umiała obsługiwać, ani nie wiedziała, co to takiego i co to się dzieje... To teraz już umie. W nocy śpi z nami w sypialni, ma posłania w kilku miejscach w domu i korzysta z tego, które pozwala jej pozostawać z nami w kontakcie. W ogrodzie, gdy jest sama, to pilnuje obejścia w swoim ulubionym miejscu z widokiem na furtkę, a kiedy ja też z nią wychodzę, to nie odstępuje mnie na krok. Pięknie wtedy okazuje radość, biegnąc obok i wznosząc do góry szeroko rozdziawiony pysk z tymi swoimi rzadkimi zębami. 

Moja owczarka rzadkozębna.