Listopad i grudzień, najchujowsze miesiące - witamy w akcji. 

Cierpię na zapalenie spojówek, ale już się wyczołguję i mam nadzieję, że to minie i zapomnę. Cierpię na prawe kolano, jak zawsze od ponad trzech lat i to już chyba nie minie, więc nie ma szans zapomnieć. Cierpię też na lewą stopę - to nowość i nie wiadomo czy minie czy zostanie. 

Minie czy nie minie, ale drenuje kieszenie rodziny bez litości, bo wszędzie trzeba prywatnie, a jak chciałam do okulisty na NFZ, to terminy są na 2030, a dla uprzywilejowanych, czyli posiadaczy legitymacji zasłużonego krwiodawcy (do których się zaliczam) - w przyszłym roku. Kolano po sierpniowym piątym izotopie jako tako, bez rewelacji i bez wizyty kontrolnej, bo mój ortopeda w ramach akcji szewc bez butów..., zaniemógł po operacji kolana. Już mi trzeci raz przesuwają termin wizyty, a tu by akurat było beznakładowo.

Nie pomaga to wszystko mojej psyche, pogrążającej się w ciemnościach jesienno-zimowych, a dodatkowo nadszarpniętej ostatnio brutalnie i zepchniętej na kilka dni na dno dna. Powoli się teraz wyczołguję i wracam do miejsca SPRZED, ale powiadam wam wszystkim - nie róbcie pochopnie nadziei starym ludziom, bo oni się tego uczepiają, a jak muszą odpaść, to potem bardzo boli. Pomagają dni ogrodowe oraz perspektywa przyjazdu Młodej czyli naszej amerykańskiej córki, która się pojawi w piątek rano.

Bardzo dużo roboty porobiliśmy ostatnio w ogrodzie, każe z nas na swojej niwie, ale wszystko razem fajnie się uzupełnia. Mam jeszcze do przesadzenia dwie róże, ale to już mała robota, bo doły są wykopane i zaprawione smakowitym podłożem, więc pójdzie szybko.

Wydarzenia w Krakowie z 7 listopada pozamiatały mnie grubo, szczególnie że w tym czasie i w pobliskich lokalizacjach była (a nawet jest nadal) Młoda. 

Nie zrozumiem nigdy tej sytuacji z bronią - tego gdy ktoś nie musi, ale chce, tej fascynacji i chęci posiadania broni w domu, no NIE. Nigdy nie wsiadłam do tego pociągu.

Komunikaty zdrowotne. Jesteśmy ze Starym bardzo dobrana parą - jego boli WSZYSTKO, jak się rano budzi, mnie natomiast - wieczorem, kiedy kładę się spać. Gdyby więc nam nagle przyszło pakować się i uciekać, biec po pomoc albo ratować świat, to zawsze jedno z nas jest do dyspozycji.

Komunikaty gospodarcze. Nowa wiatka doczekała się wreszcie finalnego wykończenia ścianki szczytowej, oraz kwadracików na froncie, bo wczoraj przyszedł nasz robotnik i położył już tynk strukturalny, po tych wszystkich nie mających końca etapach poprzedzających. Będzie tu zaraz (jak tylko przyjedzie) posadzona pnąca róża odmiany Zelmani's Dream, przy której zakupie dowiedziałam się, że jest taka skandynawska piosenkarka i to na jej cześć róża dostała to imię.

Komunikaty kulinarne. Wymyśliłam ostatnio bardzo smaczne serniczki i robiłam je już dwukrotnie, a dziś spisałam przepis, póki pamiętam, bo to naprawdę była improwizacja. Będą ułamki. Wymieszać na jednolitą masę: 1/2 twarogu sernikowego z wiaderka (u mnie Piątnica 1 kg), 1/2 dużego skyru naturalnego (to był chyba 400 ml), 1/3 kostki roztopionego masła, 200 ml śmietany 30% (u mnie śmietana Jana z Dino, bez karagenu), 5 całych jaj, 1/2 kubka erytrytolu (lub ile kto chce), 2 łyżki suchego bezcukrowego budyniu waniliowego. Piec 90 min w temperaturze 160stC bez termoobiegu. Nie wlewać do foremek do pełna, bo wyrasta i wyłazi na zewnątrz. Nie wiem o co chodzi, może rzecz w składnikach, a może w tym długim powolnym pieczeniu, a może w tym, że piekę to nie w całej masie, tylko w małych foremkach, ale wychodzi to przepyszne i o kremowej konsystencji, a na zimno smakuje jak lody waniliowe.

Przypadkiem i ze zwykłej chytrości zrobiłam fajną sałatkę do słoików. Otóż zlałam zakwas buraczany, który wyszedł pyszny, gęsty, esencjonalny i takież pyszne były plastry buraków z tego zakwasu. No ale ileż można schrupać tych buraków, skoro ma się ich ponad cztery kilogramy! No a jak pomyślałam, że miałabym je wyrzucić, to po prostu rozpacz mnie ogarniała.

W trybie improwizacji przepuściłam jej więc przez maszynkę do mielenia, na wkładce z oczkami jak na grubej tarce. Do tego dorzuciłam, również przez maszynkę, jakoś ze dwa kilogramy moich renet, jak leciało, a więc ze skórkami i tylko pozbawionych gniazd nasiennych. Potem dodałam jeszcze mały słoiczek chrzanu Krakus i dwie czubate łyżki gęstego moszczu, który zebrał mi się na dnie słoja z zeszłorocznym octem jabłkowym. Kilka kulek ziela angielskiego i jałowca dopełniło reszty. Pasteryzowałam potem te słoiki dwukrotnie, w piekarniku. Wyszła smakowa petarda - kwaśne, słodkie i słone w sam raz i wiem na pewno że bez cukru, słodzików, konserwantów, emulgatorów innych takich syfów. Otworzyłam jeden słoik na próbę i sama zjadłam całą zawartość do obiadu.

Bardzo jestem zadowolona, bo nie dość, że się nic nie zmarnowało, to jeszcze naprawdę pyszne to wyszło. No i wykorzystałam jabłka i buraki własnej produkcji!

Zima idzie, bo znów mi się chce pisać, a może to efekt tego, że wreszcie w ciągu doby można wyodrębnić wieczory. Jest poranek po nocy z jesienną zmianą czasu, co oznacza, że popołudnia będą się składały już prawie z samego rozciągniętego wieczoru. No cóż, chyba się nie doczekam chwili, gdy przestaną majstrować przy tych zmianach czasów, bo szczerze tego nienawidzę, choć to przecież tylko godzina.

Ten czas teraz, to jest dziesięć dni pomiędzy rocznicami śmierci moich rodziców i ja to czuję pod skórą - jest to taki czas czekania, choć nie ma na co, chyba czekania, aż te dni już miną. Mamy nie ma już dziesięć lat, co jest zupełnie niewiarygodne, bo mam jej tyle wszędzie, w głowie, myślach, wspomnieniach, przedmiotach, dokumentach, zdjęciach, listach i zapiskach, jak gdyby wyszła stąd przed chwilą i zaraz miała wrócić. Mam nawet do tej pory w szafie jej kolorowy sweterek, który nosiła tu u mnie do letnich sukienek, taki miły wesoły kardiganik z frędzelkami.

W minionym tygodniu wkroczyłam na poważnie do mojego ukochanego warzywnika z pracami bieżącymi oraz restrukturyzacyjnymi. Wstępnie wycięłam przesiekę przez maliniak do jagodnika, bo teraz tamtędy będzie się odbywała komunikacja, gdy jagodnik dostanie stałe ogrodzenie. Maliny będą znacznie ograniczone, ale za to przestaną być niedostępną dżunglą i będą łatwiejsze do obsługi. Już teraz widać, gdzie krzaki malin są duże i okazałe, a gdzie rachityczne i cienkie witki, więc to będzie główne kryterium do dalszych prac eksterminacyjnych. Wywalę je też z sąsiedztwa ogrodzenia, gdzie zacieniają mi róże, rosnące wzdłuż tego ogrodzenia i stanowiące kwitnący szpaler na trasie do foliaka.

Co do róż, to czekam na przesyłkę ze szkółki i będzie to pewnie lada dzień. Stopniowo przygotowuję więc doły pod nowe róże, ale też i przy tej okazji zaplanowałam różne przesadzenia, więc muszę mieć kilkanaście tych miejsc. Mam już za sobą fazę planowania zmian w terenie i na kolejnych kartkach i to jest najfajniejsze, ale zarazem najgorsze. Kartki jedna po drugiej wędrują do pieca, a gdy już mam tę ostateczną, to i tak zawsze się potem okazuje, że jednak coś nie tak. No i nawiązałam ze Starym umowę ustną na mocy której udrożni mi on dostęp do drogocennej treści na spodzie kompostownika, a ja sobie stamtąd będę czerpać i korzystać.

A dziś w niedzielny poranek na dzień dobry czyszczenie komina i Stary mówi, że teraz to już razem z diagnostyką, która pozwoli ustalić, w którym miejscu komina jest nierówność/schodek/uskok czy cokolwiek, co powoduje, że tam powstaje niedrożność i przy rozpalaniu dym wyłazi z pieca, zamiast iść kominem do góry. I on, Stary znaczy, następnie rozwali tam ścianę, którą sam robił, a potem znajdzie w kominie tę nierówność i ją wyprofiluje tak, żeby poprawić drożność komina. Nasz komin nie jest pionowym szybem - ma nierówności, pochyłości i spadki, które uniemożliwiają włożenie do niego gładkiej rury i zamknięcie sprawy. 

Rysunek roboczy oczywiście już jest!

Idzie zima, co ma swoje dobre strony, bo wreszcie można z dnia wyodrębnić solidny kawałek wieczoru. Latem wieczorów nie ma, jest tylko dzień i noc, a teraz to już dzień jest naprawdę dużo krótszy i można wprowadzić do harmonogramu wieczory z drutami i laptopem.

Powolutku sobie robię jesienne prace i czekam na nowe róże, które wkrótce przyjadą. Nie będzie ich dużo, ale wraz z sadzeniem nowych róż pojawia się konieczność poprzesadzania niektórych innych, a zresztą nie tylko róż. No ale zawsze jest sporo jesiennych tych jesiennych prac. Wydaje mi się, że w miarę wyrabiam na zakrętach z tym ogrodem, oczywiście nie wszędzie jednakowo, ale właśnie tak ma być. Teraz przede mną czas przerabiania jabłek i będę na pewno robić renety do słoików, taki puch do szarlotek i na zimny sos chrzanowo-jabłkowy, który jest świetnym dodatkiem do mięs i niech się wtedy schowają wszystkie musztardy, sosy czosnkowe i inne keczupy.

W warzywniku powschodziła mi już gorczyca, wysiana na poplon wszędzie tam gdzie pozbierałam już plony. Buraczki nastawiłam na zakwas buraczany w dużym  kamieniaku i mieszam codziennie, wdychając ten cudny zapach. Mam nadzieję, że i zakwas wyjdzie fajny. 

A wczoraj posadziłam czosnek i mam nadzieję, że urośnie tak wspaniale, jak w tym roku. 

Z poligonu serwetkowego: lniana zielonkawa została sprzedana, a jeszcze kolejna z tego samego wzoru (już czwarta) w kolorze ecru robi się na zamówienie i wkrótce pojedzie do Krakowa.

Bardzo ładnie ma się też tej jesieni sprzedaż moich kremów i w samym październiku sprzedałam już piętnaście. Nie wiem, jak to się stało, że tak się sprawy rozkręciły, ale bardzo mnie to cieszy. Nie mam pojęcia, czy to jest taki chwilowy pik, czy ta tendencja się utrzyma, sama jestem ciekawa. 

To dla mnie ważne, bo pozwala dorzucić coś do emeryckiego portfela, zwłaszcza, że nigdzie już nie jeżdżę do pracy, za którą by mi płacili.