22 listopada 2026

Na początek raport z prac ogrodowych, bo sezon wciąż trwa, póki się da szpadel wbić, póki ziemia nie zamarzła. Stary wkroczył w fazę realizacji pomysłu z przeniesieniem bukszpanowej obwódki z przodu mojej najstarszej różanki na jej plecy, bo bukszpany są jednak za wysokie i za dużo światła zabierały drobniejszym różom, rosnącym na froncie. Gdyby nie to, że sami tymi ręcami wyprodukowaliśmy sobie niegdyś jakieś trzy setki tych bukszpanowych sadzonek, to bym chyba nawet mogła wyrzucić go całkiem, ale takie własne dzieci to jednak żal! I tu Stary pośpieszył z pomysłem ratunkowym, choć pracochłonnym w realizacji i jego najważniejszy etap wypełnia się właśnie w ten weekend.

Poniżej ilustracja stanu "before" i z dzisiejszego poranka - najpierw widok od strony domu, potem w kierunku przeciwnym.

Ponieważ ogromna część doby upływa już teraz w ciemnościach, to muszę się przeorganizować. To nie jest sytuacja miejska, że zarzucam sobie wełniany szal i wychodzę dokądkolwiek. Na wsi po piętnastej zapada noc, a za oknami panują nieprzeniknione ciemności i mowa tu o oknach na wszystkie strony świata. Na szczęście na parę dni wpadła Młoda, rozświetlając ten czas, ale potem została jeszcze większa ciemność, a nawet wrażenie, że teraz to już zupełnie nie ma na co czekać. 

Chyba nadszedł czas, żeby powrócić do przeglądania listów mamy w poszukiwaniu tropów wujka Józka,  o których pisałam w poście z 18 czerwca. Może znajdę coś jeszcze. A w ogóle to coraz bardziej mam chęć, żeby zacząć pisanie książki o mamie, o jej życiu. Ta myśl pojawiała się już kilka razy, robiąc mi w głowie BANG! i znikając, a dziś znów się pojawiła, a właściwie wrócił do niej Stary przy naszej porannej pierwszej kawie łóżkowej. Zapytałam retorycznie - a któż by tę książkę czytał, jaki to ma sens! Ale Stary powiedział, że to nieistotne, bo ważne by było to, że została napisana. I to było bardzo ciekawe i piękne  stwierdzenie. Pisać umiem i lubię, wiele pamiętam, a do reszty mam materiały na piśmie, jest więc na czym budować. I kto wie, kto wie, może z tym ruszę, póki zimowe ciemności nie zaczną oddawać pola światłu. 

Dziś pierwszy raz założyłam kolorowy sweterek, ten po mamie, który wisi w mojej szafie. Rękawy za wąskie, w ogóle cały za mały, za ciasny, za wąski, bo mama była drobniutka i miała szczupłe ramionka, a ja to jestem barczysta kobita. Tylko długość jest dobra, taka jaką lubię. Szkoda, bo pobyłabym sobie w nim, a tak to przeszłam się tylko do kuchni i z powrotem i odwiesiłam na miejsce. Dopiero teraz, po dziesięciu latach, byłam w stanie to zrobić bez poczucia, że popełniam świętokradztwo.

10 listopada 2026

Listopad i grudzień, najchujowsze miesiące - witamy w akcji. 

Cierpię na zapalenie spojówek, ale już się wyczołguję i mam nadzieję, że to minie i zapomnę. Cierpię na prawe kolano, jak zawsze od ponad trzech lat i to już chyba nie minie, więc nie ma szans zapomnieć. Cierpię też na lewą stopę - to nowość i nie wiadomo czy minie czy zostanie. 

Minie czy nie minie, ale drenuje kieszenie rodziny bez litości, bo wszędzie trzeba prywatnie, a jak chciałam do okulisty na NFZ, to terminy są na 2030, a dla uprzywilejowanych, czyli posiadaczy legitymacji zasłużonego krwiodawcy (do których się zaliczam) - w przyszłym roku. Kolano po sierpniowym piątym izotopie jako tako, bez rewelacji i bez wizyty kontrolnej, bo mój ortopeda w ramach akcji szewc bez butów..., zaniemógł po operacji kolana. Już mi trzeci raz przesuwają termin wizyty, a tu by akurat było beznakładowo.

Nie pomaga to wszystko mojej psyche, pogrążającej się w ciemnościach jesienno-zimowych, a dodatkowo nadszarpniętej ostatnio brutalnie i zepchniętej na kilka dni na dno dna. Powoli się teraz wyczołguję i wracam do miejsca SPRZED, ale powiadam wam wszystkim - nie róbcie pochopnie nadziei starym ludziom, bo oni się tego uczepiają, a jak muszą odpaść, to potem bardzo boli. Pomagają dni ogrodowe oraz perspektywa przyjazdu Młodej czyli naszej amerykańskiej córki, która się pojawi w piątek rano.

Bardzo dużo roboty porobiliśmy ostatnio w ogrodzie, każe z nas na swojej niwie, ale wszystko razem fajnie się uzupełnia. Mam jeszcze do przesadzenia dwie róże, ale to już mała robota, bo doły są wykopane i zaprawione smakowitym podłożem, więc pójdzie szybko.


Wydarzenia w Krakowie z 7 listopada pozamiatały mnie grubo, szczególnie że w tym czasie i w pobliskich lokalizacjach była (a nawet jest nadal) Młoda. 

Nie zrozumiem nigdy tej sytuacji z bronią - tego gdy ktoś nie musi, ale chce, tej fascynacji i chęci posiadania broni w domu, no NIE. Nigdy nie wsiadłam do tego pociągu.

01 listopada 2026

Komunikaty zdrowotne. Jesteśmy ze Starym bardzo dobrana parą - jego boli WSZYSTKO, jak się rano budzi, mnie natomiast - wieczorem, kiedy kładę się spać. Gdyby więc nam nagle przyszło pakować się i uciekać, biec po pomoc albo ratować świat, to zawsze jedno z nas jest do dyspozycji.

Komunikaty gospodarcze. Nowa wiatka doczekała się wreszcie finalnego wykończenia ścianki szczytowej, oraz kwadracików na froncie, bo wczoraj przyszedł nasz robotnik i położył już tynk strukturalny, po tych wszystkich nie mających końca etapach poprzedzających. Będzie tu zaraz (jak tylko przyjedzie) posadzona pnąca róża odmiany Zelmani's Dream, przy której zakupie dowiedziałam się, że jest taka skandynawska piosenkarka i to na jej cześć róża dostała to imię.

Komunikaty kulinarne. Wymyśliłam ostatnio bardzo smaczne serniczki i robiłam je już dwukrotnie, a dziś spisałam przepis, póki pamiętam, bo to naprawdę była improwizacja. Będą ułamki. Wymieszać na jednolitą masę: 1/2 twarogu sernikowego z wiaderka (u mnie Piątnica 1 kg), 1/2 dużego skyru naturalnego (to był chyba 400 ml), 1/3 kostki roztopionego masła, 200 ml śmietany 30% (u mnie śmietana Jana z Dino, bez karagenu), 5 całych jaj, 1/2 kubka erytrytolu (lub ile kto chce), 2 łyżki suchego bezcukrowego budyniu waniliowego. Piec 90 min w temperaturze 160stC bez termoobiegu. Nie wlewać do foremek do pełna, bo wyrasta i wyłazi na zewnątrz. Nie wiem o co chodzi, może rzecz w składnikach, a może w tym długim powolnym pieczeniu, a może w tym, że piekę to nie w całej masie, tylko w małych foremkach, ale wychodzi to przepyszne i o kremowej konsystencji, a na zimno smakuje jak lody waniliowe.

29 października 2026

Przypadkiem i ze zwykłej chytrości zrobiłam fajną sałatkę do słoików. Otóż zlałam zakwas buraczany, który wyszedł pyszny, gęsty, esencjonalny i takież pyszne były plastry buraków z tego zakwasu. No ale ileż można schrupać tych buraków, skoro ma się ich ponad cztery kilogramy! No a jak pomyślałam, że miałabym je wyrzucić, to po prostu rozpacz mnie ogarniała.

W trybie improwizacji przepuściłam jej więc przez maszynkę do mielenia, na wkładce z oczkami jak na grubej tarce. Do tego dorzuciłam, również przez maszynkę, jakoś ze dwa kilogramy moich renet, jak leciało, a więc ze skórkami i tylko pozbawionych gniazd nasiennych. Potem dodałam jeszcze mały słoiczek chrzanu Krakus i dwie czubate łyżki gęstego moszczu, który zebrał mi się na dnie słoja z zeszłorocznym octem jabłkowym. Kilka kulek ziela angielskiego i jałowca dopełniło reszty. Pasteryzowałam potem te słoiki dwukrotnie, w piekarniku. Wyszła smakowa petarda - kwaśne, słodkie i słone w sam raz i wiem na pewno że bez cukru, słodzików, konserwantów, emulgatorów innych takich syfów. Otworzyłam jeden słoik na próbę i sama zjadłam całą zawartość do obiadu.

Bardzo jestem zadowolona, bo nie dość, że się nic nie zmarnowało, to jeszcze naprawdę pyszne to wyszło. No i wykorzystałam jabłka i buraki własnej produkcji!

25 października 2026

Zima idzie, bo znów mi się chce pisać, a może to efekt tego, że wreszcie w ciągu doby można wyodrębnić wieczory. Jest poranek po nocy z jesienną zmianą czasu, co oznacza, że popołudnia będą się składały już prawie z samego rozciągniętego wieczoru. No cóż, chyba się nie doczekam chwili, gdy przestaną majstrować przy tych zmianach czasów, bo szczerze tego nienawidzę, choć to przecież tylko godzina.

Ten czas teraz, to jest dziesięć dni pomiędzy rocznicami śmierci moich rodziców i ja to czuję pod skórą - jest to taki czas czekania, choć nie ma na co, chyba czekania, aż te dni już miną. Mamy nie ma już dziesięć lat, co jest zupełnie niewiarygodne, bo mam jej tyle wszędzie, w głowie, myślach, wspomnieniach, przedmiotach, dokumentach, zdjęciach, listach i zapiskach, jak gdyby wyszła stąd przed chwilą i zaraz miała wrócić. Mam nawet do tej pory w szafie jej kolorowy sweterek, który nosiła tu u mnie do letnich sukienek, taki miły wesoły kardiganik z frędzelkami.

W minionym tygodniu wkroczyłam na poważnie do mojego ukochanego warzywnika z pracami bieżącymi oraz restrukturyzacyjnymi. Wstępnie wycięłam przesiekę przez maliniak do jagodnika, bo teraz tamtędy będzie się odbywała komunikacja, gdy jagodnik dostanie stałe ogrodzenie. Maliny będą znacznie ograniczone, ale za to przestaną być niedostępną dżunglą i będą łatwiejsze do obsługi. Już teraz widać, gdzie krzaki malin są duże i okazałe, a gdzie rachityczne i cienkie witki, więc to będzie główne kryterium do dalszych prac eksterminacyjnych. Wywalę je też z sąsiedztwa ogrodzenia, gdzie zacieniają mi róże, rosnące wzdłuż tego ogrodzenia i stanowiące kwitnący szpaler na trasie do foliaka.

Co do róż, to czekam na przesyłkę ze szkółki i będzie to pewnie lada dzień. Stopniowo przygotowuję więc doły pod nowe róże, ale też i przy tej okazji zaplanowałam różne przesadzenia, więc muszę mieć kilkanaście tych miejsc. Mam już za sobą fazę planowania zmian w terenie i na kolejnych kartkach i to jest najfajniejsze, ale zarazem najgorsze. Kartki jedna po drugiej wędrują do pieca, a gdy już mam tę ostateczną, to i tak zawsze się potem okazuje, że jednak coś nie tak. No i nawiązałam ze Starym umowę ustną na mocy której udrożni mi on dostęp do drogocennej treści na spodzie kompostownika, a ja sobie stamtąd będę czerpać i korzystać.

A dziś w niedzielny poranek na dzień dobry czyszczenie komina i Stary mówi, że teraz to już razem z diagnostyką, która pozwoli ustalić, w którym miejscu komina jest nierówność/schodek/uskok czy cokolwiek, co powoduje, że tam powstaje niedrożność i przy rozpalaniu dym wyłazi z pieca, zamiast iść kominem do góry. I on, Stary znaczy, następnie rozwali tam ścianę, którą sam robił, a potem znajdzie w kominie tę nierówność i ją wyprofiluje tak, żeby poprawić drożność komina. Nasz komin nie jest pionowym szybem - ma nierówności, pochyłości i spadki, które uniemożliwiają włożenie do niego gładkiej rury i zamknięcie sprawy. 

Rysunek roboczy oczywiście już jest!