Rodzynki wydłubane z życia

Wzruszyliście mnie ludzie, że tu wchodzicie i czytacie notki, których nie ma, bo przecież przez ponad miesiąc ani słowem się nie odezwałam, a w tym czasie blog odnotował 1730 odwiedzin. Szkoda, że poza nielicznymi wyjątkami nie zostawiacie śladu w postaci komentarzy, bo czasem myślę, że to ja i jeszcze ta mniej więcej piątka komentujących jesteśmy wszyscy razem chorzy psychicznie i zaglądamy tu po kilkanaście razy każdego dnia i nabijamy te statystyki. Choć chyba to nie tak działa. Zresztą... około setki odwiedzin dziennie też mi tu wygląda jakoś nieprawdopodobnie, a tyle właśnie pokazują statystyki

Jesteśmy po malowaniu największego pokoju, który przed naszym zamieszkaniem tutaj miał aż sześćdziesiąt metrów, czyli tyle, co całe mieszkanie w bloku, w którym przeżyliśmy z dwójką dzieci dwadzieścia pięć lat. No ale trzeba pamiętać, że była to kiedyś szkolna klasa, a potem filia biblioteki gminnej. Kawałek tego pokoju ukradliśmy wtedy od razu, tworząc od podstaw dużą jasną łazienkę i to była nasza główna ingerencja w substancję budynku w sensie reorganizacji terytorialnej. A duży pokój wciąż pozostał duży, bo około czterdziestometrowy.

Teraz po malowaniu trwa wieszanie obrazków - zdjęć naszych przodków, wśród których jedyną żyjącą osobą jest ciocia Maryla, ta, która niedawno obchodziła dziewięćdziesiątkę. Obrazki dotychczas wisiały krzywo i  nieco bezładnie, a teraz mają wisieć prosto i sensownie i to wyzwanie podjął Stary, który już wymyślił kilka kolejnych sposobów osiągnięcia tego celu i wciąż jest w procesie.

Notkę napisałam spontanicznie w niedzielny poranek, w chwili pomiędzy piciem porannych kaw i octu lawendowego, a jedzeniem śniadania, po którym zaraz wsiadam w auto i jadę do schroniska. Od minionego tygodnia wznowiłam pracę z Lokisem i jeżdżę szczególnie do niego, a potem różnie - zależy jakie są potrzeby i co na to mówi moje kolano. O Lokisie napiszę oddzielnie.

Jutro jedziemy z Nuką na pobranie krwi do badania, obcięcie kilku pazurów i ponowną weryfikację tego guza u nasady ogona, który miał być usuwany operacyjnie, tymczasem on po kawałku warstwami obsycha i odpada i zostało już mało co. Więc niech spojrzą, czy to w ogóle trzeba się w tym grzebać. Nuka jest u nas wciąż w opcji Domu Tymczasowego, właśnie ze względu na tę narośl, ale chcemy jak najszybciej dokończyć sprawę i przeprowadzić normalną pełną adopcję.