Trzask-prask i minęły dwa tygodnie od ostatniej notki! No ale to jest wiosna, a czas okołowiosenny w ogrodzie to mnóstwo roboty, najpierw sprzątania po zimie, a potem już wreszcie układanie tego nowego sezonu. Nad ranem mamy jeszcze przymrozki, ale dzień już jest długi, bo minęliśmy właśnie równonoc i słońce już świeci prawdziwie, więc kto by się tam przejmował przymrozkami. 

Wczoraj posiałam w warzywniku pierwsze warzywa - marchewkę, pietruszkę, szpinak i groszek łuskowy. Mam już zaprojektowany układ warzyw we wszystkich skrzyniach i powoli go sobie teraz realizuję. Niestety dopadł mnie od kilku dni kryzys kolanowo-kręgosłupowy i muszę się poruszać oszczędnie i z rozwagą. No a już na pewno nie mogę pojechać do schroniska. Biorę cudowne prochy i jakoś się przekolebię przez te utrudnienia.

Na ostatnim Dniu Otwartym w schronisku kupiłam na kiermaszu domek dla ptaszków, zrobiony przez kolegę wolontariusza, który z zawodu jest aktorem i reżyserem, a swoje drewniane drobiazgi robi pod marką "Czarodziejska obora". Czy domek będzie zasiedlony, sama jestem ciekawa, choć zdziwiłabym się trochę, bo przecież u nas ptaki mają do wyboru tyle naturalnych szpar, dziurek otworków i zakamarków, które daje stary dom i stare drzewa! Ale wisi i widać go nawet z okna sypialni.

Mamy teraz w domu cztery osoby ludzkie i trzy psięce, bo przyjechał Młody ze swoimi dwiema dziewczynami. Suczki psięce nie zgadzają się ze sobą i Nuka wyraźnie ma obiekcje, ale ona chyba w ogóle nie lubi innych psów. Goście przyjechali na dłużej i chyba cały ten okres, to będzie etap oswajania i integrowania suczek ze sobą, żeby Nuka zrozumiała, że to nie jest żadna obca suczka, tylko stado i rodzina. Funkcjonują tymczasem w oddzielnych pomieszczeniach, a że każda z nich przyjaźnie traktuje Gucia, to zarówno w domu jak i w ogrodzie Gucio działa jak agent na dwa fronty. Popołudniami jest tak wykończony tymi obowiązkami, że pada, jak szmata i ścierwo. Bo ile można. W integracji jest dostrzegalny progres, ale powolny i opieszały, przerywany wybuchami irytacji ze strony Nuki. Jej wcześniejsza ośmioletnia historia, o której możemy mieć tylko mgliste pojęcie, ma w sobie gdzieś podwaliny tej sytuacji, a nam nie pozostaje nic innego, jak monitorować proces i zachowywać przytomność i spokój.

Oprócz integracji w domu odbywa się równolegle integracja spacerowa suczek z chłopami, ale nie ma tego zbyt wiele, bo chłopy są pełnowymiarowo  zajęte przy innych zadaniach, o których będzie w trybie otempotem. 

Byliśmy z Nuką u weta i to pierwszy raz już u tego naszego, do którego jeździmy ze wszystkimi zwierzętami. 

Postanowiliśmy nie chodzić już do lecznicy, z którą schronisko ma podpisaną umowę i gdzie miał się odbyć zabieg usunięcia tej narośli, którą miała na grzbiecie u nasady ogona. Po pięciu miesiącach z narośli wszystko stopniowo się wykruszyło i pozostały marne resztki o woskowej strukturze, co potwierdza wynik badania wycinka (jeszcze ze schroniska). Wyszło tam wtedy, że jest to jakaś nieprawidłowość w pracy gruczołów łojowych, zapomniana, zaniedbana i zrogowaciała. Tak więc damy sobie już z tym spokój. Przy okazji nasz pan doktor dokładnie obejrzał ogon i potwierdził, że to ewidentnie jest złamanie - stare, zrośnięte i niebolesne; ja myślę, że to było przytrzaśnięcie drzwiami. Pobrano także krew do rozszerzonych badań.

Pacjentkę zważono, wiemy więc, że wreszcie przybrała nam te oczekiwane pięć kilogramów, co zresztą widać, bo wygląda teraz pięknie i okazale, porusza się płynnie i zgrabnie, a sierść ma długą i lśniącą. I wszystko by było idealnie, bo i morfologia krwi piękna, ale łyżka dziegciu musiała się jednak pojawić. Okazało się bowiem, że hormony tarczycy są poniżej poziomu wykrywalnego, co chyba oznacza, że dawno już były z tym problemy, ale nie miała takich badań. No więc od wczoraj mamy znów te tabletki tarczycowe, takie same, jakie dostawał Burek, tylko większa dawka. Ech! Zastanawiamy się, jak to wpłynie na jej zachowanie i czy będzie widoczna jakaś zmiana.

Obecnie Nuka waży 34 kg i nigdy nie mieliśmy takiego dużego psa. Kora ważyła 25 kg i wydawała nam się wielka, a tu proszę.

Nuka i Kora nigdy się nie spotkały, ale żyły jednocześnie na tym świecie prawie sześć lat, w dwóch różnych miejscach. To, jak bardzo Nuka jest z różnych zachowań podobna do Kory, jest wręcz niesamowite. Poniżej zestawienie.

Jak się kładzie, to jest efekt łubudu! - jakby ktoś rzucił workiem gnatów o podłogę. 

Jak zrobi kupę, to taką, że ją widać z kosmosu. I w miejscu takim, że no... mogłaby się pofatygować gdzieś dalej.

W domu chętnie kładzie się "na ścianie" w sieni blisko narożnika/zakrętu. Kora też tam zawsze leżała.

Jak machnie głową, to może człowiekowi podbić oko, lub trafić w zęby, co jest bolesne jak cholera, a ma miejsce najczęściej kiedy ten człowiek jest pochylony przy zawiązywaniu butów, bo zamierza właśnie z tym psem wyjść z domu i on musi to uczcić radosnym machaniem tym swoim wielkim końskim łbem. Niedawno tak zarobiłam, że na własnym zębie rozcięłam sobie wargę do krwi.

Nuka lubi też gryźć plastiki, z tą różnicą, że Kora ja połykała, a potem Ogrodowy Zbieracz Nieczystości w mojej osobie stwierdzał ich obecność w produktach końcowych przemiany materii. Nuka zaliczyła już na przykład zabawy plastikowym wiadrem ogrodowym na wodę, które potem o różnych porach dnia można było znaleźć w różnych częściach ogrodu. Pogryzła również na drobne kawałki obrożę foresto Gucia.

Ma talenty psa stróżującego i co prawda kładzie się zawsze w pobliżu człowieka, ale głową w drugą stronę, żeby widzieć otoczenie. Kora wręcz kładła się w jeszcze większym oddaleniu - tak by widzieć kilka strategicznych kierunków, zakwalifikowanych przez nią do obserwacji (furtki, drzwi, wejścia/wyjścia) a jednocześnie widzieć też nas. W tym czasie Burek kładł się przy nas blisko i to możliwie tak, żeby się dyskretnie i niby przypadkiem dotykać boczkiem lub łapką. 

No a jeśli Nuka kładzie się w ogrodzie i ma do wyboru miejsce zarośnięte trawą lub żywą glebę (na przykład z rozgarniętego kretowiska lub po usunięciu darni), to zawsze wybierze glebę. Pamiętam jak Stary i Młody robili wykop pod wodociąg, który trzeba było przeciągnąć na tyły ogrodu, a Kora przylazła i uwaliła się na stercie tej świeżo wykopanej mokrej ziemi i zrobiłam jej nawet wtedy kilka zdjęć.

A no i jeszcze zabawki - Nuka wszystkie swoje ogrodowe zabawki zbiera w jednym miejscu i z daleka widać ten burdel - patyki, kawałki drewna, kory, sznury do przeciągania i inne skarby. Kora też tak robiła i nawet stara miotła bez uchwytu była świetną zabawką, a wszystko zbierała w pobliżu świdośliwy, żebyśmy mogli podziwiać kompozycję z okien.

Może wszystkie duże sunie są do siebie podobne?

Co za szczęście! Wylazła mi spod śniegu zeszłoroczna pietruszka i już wczoraj mogłam sobie uskubać do obiadowych krewetek, choć na razie tylko mikroskopijną ilość. No ale już teraz ona będzie rosła i rosła, co cieszy mnie niezmiernie, bo zamroziłam sobie na zimę za mało natki i na przednówku cierpię głód! Nigdy więcej takiego błędu. Stara pietruszka będzie teraz produkowała natkę aż do czasu, kiedy już wzejdzie nowa pietruszka i wtedy będzie można starą wyrzucić na kompost, bo i tak stanie się niesmaczna, kiedy wypuści pędy kwiatowe. No, chyba że sobie jedną zostawię i wyprodukuję własne nasiona, zobaczymy.

Stary oczywiście ze skrzyniami nawet nie zaczął, bo jak mawiał klasyk, nikt ci nie zrobi tyle, ile ci Stary obieca. Rzucają mu się pod nogi liczne przeszkody, przez które przedziera się dzielnie i ma już nawet za sobą kupowanie rzeczy tam gdzie ich nie ma, a nawet w punktach, które kiedyś były, a teraz ich nie ma. Idzie, jak taran. Jeszcze nas tu w domu czeka doroczna wojna o PIT i śmiało będzie można odtrąbić rozpoczęcie wiosny pełną gębą.

Dla mnie rozpoczął się wreszcie czas codziennej pracy fizycznej w ogrodzie, ale na razie jest to bardzo dziwne, po tych dwóch miesiącach bezruchu. Mam wrażenie, że poruszam się, jak w zwolnionym tempie, że mi ciało nie działa normalnie, ale mam nadzieję, że stopniowo się rozruszam. Na razie zresztą jeszcze trudno się chodzi z przyczyn obiektywnych, bo tam, gdzie dużo się chodzi, wciąż jest śnieg i jest po prostu ślisko. To wszelkie przejścia i ścieżki, więc jest on zadeptany i twardy i naprawdę trzeba uważać. Ale jest już wiele miejsc bez śniegu i stopniowo wygrabiam sobie rabaty i porządkuję ogród, a psy nie posiadają się ze szczęścia. Całe dnie szaleją ze mną w ogrodzie, bawią się, biegają i urządzają szalone gonitwy, a popołudniami padają na mordę. Jako również i ja padam (chyba, że jadę na jogę).

Wczoraj był super piękny dzień i w przerwach urządziłam sobie kąpiel słoneczną na skraju rabaty rozbiórkowej i pstryknęłam nam fotkę z kamery monitoringu.

A dziś mamy poranek po nocnym przymrozku, więc zaraz nastawiam obiad i idę do ogrodu robić pozimowe rozminowanie terenu z psich pocisków po dwóch miesiącach bez sprzątania. 

A potem jadę do schroniska na bardzo ważne spotkanie w sprawie pewnego projektu, o którym napiszę, jeśli będzie o czym.