Listopad i grudzień, najchujowsze miesiące - witamy w akcji.
Cierpię na zapalenie spojówek, ale już się wyczołguję i mam nadzieję, że to minie i zapomnę. Cierpię na prawe kolano, jak zawsze od ponad trzech lat i to już chyba nie minie, więc nie ma szans zapomnieć. Cierpię też na lewą stopę - to nowość i nie wiadomo czy minie czy zostanie.
Minie czy nie minie, ale drenuje kieszenie rodziny bez litości, bo wszędzie trzeba prywatnie, a jak chciałam do okulisty na NFZ, to terminy są na 2030, a dla uprzywilejowanych, czyli posiadaczy legitymacji zasłużonego krwiodawcy (do których się zaliczam) - w przyszłym roku. Kolano po sierpniowym piątym izotopie jako tako, bez rewelacji i bez wizyty kontrolnej, bo mój ortopeda w ramach akcji szewc bez butów..., zaniemógł po operacji kolana. Już mi trzeci raz przesuwają termin wizyty, a tu by akurat było beznakładowo.
Nie pomaga to wszystko mojej psyche, pogrążającej się w ciemnościach jesienno-zimowych, a dodatkowo nadszarpniętej ostatnio brutalnie i zepchniętej na kilka dni na dno dna. Powoli się teraz wyczołguję i wracam do miejsca SPRZED, ale powiadam wam wszystkim - nie róbcie pochopnie nadziei starym ludziom, bo oni się tego uczepiają, a jak muszą odpaść, to potem bardzo boli. Pomagają dni ogrodowe oraz perspektywa przyjazdu Młodej czyli naszej amerykańskiej córki, która się pojawi w piątek rano.
Bardzo dużo roboty porobiliśmy ostatnio w ogrodzie, każe z nas na swojej niwie, ale wszystko razem fajnie się uzupełnia. Mam jeszcze do przesadzenia dwie róże, ale to już mała robota, bo doły są wykopane i zaprawione smakowitym podłożem, więc pójdzie szybko.
Wydarzenia w Krakowie z 7 listopada pozamiatały mnie grubo, szczególnie że w tym czasie i w pobliskich lokalizacjach była (a nawet jest nadal) Młoda.
Nie zrozumiem nigdy tej sytuacji z bronią - tego gdy ktoś nie musi, ale chce, tej fascynacji i chęci posiadania broni w domu, no NIE. Nigdy nie wsiadłam do tego pociągu.
Brak komentarzy:
Prześlij komentarz